maandag 19 december 2011

De 3 D’s: Dromen, durven, doen

Een hele mooie uitspraak, dat dan weer wel.
Dromen heb ik, al valt de veelheid ervan wel mee. Durf heb ik ook wel, alleen niet altijd op de fronten waar ik zou willen. Doen, ja ik hou wel van ‘geen woorden maar daden’.
Maar wat als deze 3 D’s samen het credo worden, omdat ik een droom heb, die ik nog niet durf te doen?

Teleurstellend misschien, maar ik droom niet van de hoofdprijs in de lotto, of van een witte bruidsjurk. Nee ik droom ervan om iets te doen wat me geweldig lijkt!
Alleen nu het vorm heeft in mijn hoofd, moet zoiets verder ook vorm krijgen.
En….hoe ga ik zoiets aanpakken.
Goede raad van vriendlief, en daar dan toch weer zelf mijn weg in vinden.
Een collega, die de 3 D's uitvoerde en nu mij een klein zetje meegeeft.
Als ik opeens veel moed heb een telefoontje plegen bijvoorbeeld. Het gaat in langzame en kleine stapjes en toch ga ik het proberen, en wel voor mijn 45ste.

Tenslotte had ik ook niet gedacht dat ik een blog zou onderhouden (nou ja met tussenpozen) om verhalen met anderen te delen.

Dan is er ook nog de G van geloven. Geloven dat ik het kan, durf en doe.
Het woord 'believe' heeft in die zin sinds 2007 wel een betekenis die me heeft gehopen sinds die tijd. Dus……wie weet wat ik nog allemaal kan en durf in 2012?!

Mindfulness

Volgens de vertaalmodule van Google is mindfulness aandachtsmeditatie. Ja, en wat moet je je daar dan weer bij voorstellen? We hadden ons dan wel opgegeven, maar toch werd het nu wel en beetje spannend. Kan, wil en durf ik me wel open te stellen waar iedereen bij is? Gaandeweg blijkt dan, dat je ‘gewoon’ op jezelf en op je eigen waarneming kan en mag vertrouwen.

Er leek een klik in de groep waardoor het was alsof er geen ijs behoefde te worden gebroken en na een voorstelrondje gingen we onder leiding van Marleen aan de slag.
We moesten proberen om in koppels de definitie van Mindfulness samen te vatten. Het resultaat was een aantal omschrijvingen en termen met de conclusie dat je door het niet (van jezelf) moeten, loslaten en accepteren een balans kunt vinden.

En die balans daar bleken we, al dan niet bewust, stiekem allemaal naar op zoek bleek. In ieder geval was die balans iets, die we allemaal graag wilden vinden en bereiken.

Marleen leidde ons door de wereld van mindfull bewegen, eten en zijn.

Mindfull bewegen? Jawel, loopmeditatie heet dat en het is nog niet zo eenvoudig om bewust te lopen. We lopen altijd met een doel van A naar B. Nu moesten we lopen en denken aan de bewegingen die we maakten. Nou dat was niet zo simpel. De een dacht eraan of de beamer het wel deed, de ander maakte een boodschappenlijstje en weer een ander dacht ‘hoeveel rondjes moeten we nog?’.

Meer succes had de zg. bodyscan. Gaan zitten en je lichaam ‘voelen’. Dat bleek voor de meesten prettiger om te doen.
Conclusie was dat we ons allemaal heel prettig voelden na deze bodyscan. Maar ja wanneer doe je dat tijdens je werkdag als je daar even behoefte aan hebt?
Vooralsnog in het toilet lijkt het. Hoewel er geluiden gingen om daar bijvoorbeeld de kolfkamer voor te gebruiken, waarna er idee├źn ontstonden die er waarschijnlijk toe zouden leiden dat we niet meer uit die kamer zouden komen. En dat was nu ook weer niet de bedoeling.

Mindful eten dan. Ja dat was ook niet eenvoudig. We kregen allemaal iets eetbaars uitgedeeld. Dat eetbare moesten we gaan bekijken en bevoelen. Helaas nu bleek het automatisme hoogtij te vieren. Een aantal had de eerste reactie gevolg en het eetbare direct in de mond gestopt en opgegeten! Om maar eens duidelijk te maken, hoe onbewust we ons van bepaalde handelingen zijn. En het ‘bewust’ doen van dingen dat is nu juist waar het om gaat.

Na de lunch voegde zich een actrice bij het gezelschap; tijd om Mindfulness in de werkomgeving in te zetten. In die praktijk blijkt dat we eigenlijk allemaal gemakkelijk ‘ja’ zeggen, maar meer moeite hebben om ‘nee’ te zeggen. Hoe kunnen we ‘nee’ zeggen zonder ons daar schuldig over te voelen, zijn we ons bewust van ons ‘doen en laten’.? Allemaal vragen die voorbij kwamen en waar open over werd gesproken en situaties die we met de actrice en hulp van Marleen – en elkaar – konden oefenen.
In elkaars situaties werd veel herkend en er werd ook veel gelachen.

Conclusie na deze workshop was, dat we de workshop als erg leuk en leerzaam hebben ervaren. Op de vraag van Marleen of de workshop te lang of te kort was, was de mening ook bijna unaniem dat we nog wel meer wilden weten en we nog wel een dag wilden.


zondag 11 december 2011

Oude vriendschap roest niet

Er zijn mensen met bijna net zoveel echte vrienden als vrienden in de social media, zeggen ze. Iets wat me bijna onmogelijk lijkt.

Zelf ben ik niet van de massa’s vrienden. De mensen die de titel ‘vriend’ hebben, lopen in de meeste gevallen ook al een poos in mijn leven. 
Het kan zo zijn dat er eens iemand een zijweg in slaat, we even uit elkaar lopen, maar van een afstand elkaar toch blijven gade slaan.
Bijzonder is het eigenlijk best wel dat levens zo heel verschillend kunnen zijn gedurende een periode en dat de wegen elkaar toch weer kruisen.
Je kan bijna niet je hele leven met iemand op hetzelfde pad in het zelfde tempo blijven lopen. Beiden wordt je ouder (gelukkig), maakt ontwikkelingen door en verander je. Soms heb je een periode een hele andere belevingswereld.
Allemaal niet heel gek als je beseft dat ieder mens een heel ander leven leidt.
Gelukkig maar, dat zorgt voor de diversiteit die ons ook weer aantrekkelijk maakt.
Zo kun je zomaar opeens iemand op je pad vinden die weer wat aan je leven toevoegt.

Zelf ben ik wel van de lange vriendschappen met zijwegen en kruisingen.
Grappig en bijzonder vind ik het wel. Je kent elkaar dertig jaar, hebt elkaar meer dan een jaar niet ‘live’ gesproken, dan ontmoet je elkaar weer en is ’t alsof je verder gaat waar je was gebleven de laatste keer. Vanmiddag had ik zo’n moment bij ‘n ‘oude’ vriendin. Twee verschillende levens en toch ook zoveel gemeen omdat je elkaar al zo lang kent. Fijn gevoel is dat.

Laatst hoorde ik iemand praten over een ‘vriendschap die geen moeite kost’.
Mooi gezegd!