De 3 D’s: Dromen, durven, doen

Een hele mooie uitspraak, dat dan weer wel.

Dromen heb ik, al valt de veelheid ervan wel mee. Durf heb ik ook wel, alleen niet altijd op de fronten waar ik zou willen. Doen, ja ik hou wel van ‘geen woorden maar daden’.

Maar wat als deze 3 D’s samen het credo worden, omdat ik een droom heb, die ik nog niet durf te doen?

Teleurstellend misschien, maar ik droom niet van de hoofdprijs in de lotto, of van een witte bruidsjurk. Nee ik droom ervan om iets te doen wat me geweldig lijkt!

Alleen nu het vorm heeft in mijn hoofd, moet zoiets verder ook vorm krijgen.
En….hoe ga ik zoiets aanpakken.
Goede raad van vriendlief, en daar dan toch weer zelf mijn weg in vinden.
Een collega, die de 3 D's uitvoerde en nu mij een klein zetje meegeeft.
Als ik opeens veel moed heb een telefoontje plegen bijvoorbeeld. Het gaat in langzame en kleine stapjes en toch ga ik het proberen, en wel voor mijn 45^ste.

Tenslotte had ik ook niet gedacht dat ik een blog zou onderhouden (nou ja met tussenpozen) om verhalen met anderen te delen.

Dan is er ook nog de G van geloven. Geloven dat ik het kan, durf en doe.

Het woord 'believe' heeft in die zin sinds 2007 wel een betekenis die me heeft gehopen sinds die tijd. Dus……wie weet wat ik nog allemaal kan en durf in 2012?!

Mindfulness

Volgens de vertaalmodule van Google is mindfulness aandachtsmeditatie. Ja, en wat moet je je daar dan weer bij voorstellen? We hadden ons dan wel opgegeven, maar toch werd het nu wel en beetje spannend. Kan, wil en durf ik me wel open te stellen waar iedereen bij is? Gaandeweg blijkt dan, dat je ‘gewoon’ op jezelf en op je eigen waarneming kan en mag vertrouwen.

Er leek een klik in de groep waardoor het was alsof er geen ijs behoefde te worden gebroken en na een voorstelrondje gingen we onder leiding van Marleen aan de slag.

We moesten proberen om in koppels de definitie van Mindfulness samen te vatten. Het resultaat was een aantal omschrijvingen en termen met de conclusie dat je door het niet (van jezelf) moeten, loslaten en accepteren een balans kunt vinden.

En die balans daar bleken we, al dan niet bewust, stiekem allemaal naar op zoek bleek. In ieder geval was die balans iets, die we allemaal graag wilden vinden en bereiken.

Marleen leidde ons door de wereld van mindfull bewegen, eten en zijn.

Mindfull bewegen? Jawel, loopmeditatie heet dat en het is nog niet zo eenvoudig om bewust te lopen. We lopen altijd met een doel van A naar B. Nu moesten we lopen en denken aan de bewegingen die we maakten. Nou dat was niet zo simpel. De een dacht eraan of de beamer het wel deed, de ander maakte een boodschappenlijstje en weer een ander dacht ‘hoeveel rondjes moeten we nog?’.

Meer succes had de zg. bodyscan. Gaan zitten en je lichaam ‘voelen’. Dat bleek voor de meesten prettiger om te doen.

Conclusie was dat we ons allemaal heel prettig voelden na deze bodyscan. Maar ja wanneer doe je dat tijdens je werkdag als je daar even behoefte aan hebt?
Vooralsnog in het toilet lijkt het. Hoewel er geluiden gingen om daar bijvoorbeeld de kolfkamer voor te gebruiken, waarna er ideeën ontstonden die er waarschijnlijk toe zouden leiden dat we niet meer uit die kamer zouden komen. En dat was nu ook weer niet de bedoeling.

Mindful eten dan. Ja dat was ook niet eenvoudig. We kregen allemaal iets eetbaars uitgedeeld. Dat eetbare moesten we gaan bekijken en bevoelen. Helaas nu bleek het automatisme hoogtij te vieren. Een aantal had de eerste reactie gevolg en het eetbare direct in de mond gestopt en opgegeten! Om maar eens duidelijk te maken, hoe onbewust we ons van bepaalde handelingen zijn. En het ‘bewust’ doen van dingen dat is nu juist waar het om gaat.

Na de lunch voegde zich een actrice bij het gezelschap; tijd om Mindfulness in de werkomgeving in te zetten. In die praktijk blijkt dat we eigenlijk allemaal gemakkelijk ‘ja’ zeggen, maar meer moeite hebben om ‘nee’ te zeggen. Hoe kunnen we ‘nee’ zeggen zonder ons daar schuldig over te voelen, zijn we ons bewust van ons ‘doen en laten’.? Allemaal vragen die voorbij kwamen en waar open over werd gesproken en situaties die we met de actrice en hulp van Marleen – en elkaar – konden oefenen.

In elkaars situaties werd veel herkend en er werd ook veel gelachen.

Conclusie na deze workshop was, dat we de workshop als erg leuk en leerzaam hebben ervaren. Op de vraag van Marleen of de workshop te lang of te kort was, was de mening ook bijna unaniem dat we nog wel meer wilden weten en we nog wel een dag wilden.

Oude vriendschap roest niet

Er zijn mensen met bijna net zoveel echte vrienden als vrienden in de social media, zeggen ze. Iets wat me bijna onmogelijk lijkt.

Zelf ben ik niet van de massa’s vrienden. De mensen die de titel ‘vriend’ hebben, lopen in de meeste gevallen ook al een poos in mijn leven. 

Het kan zo zijn dat er eens iemand een zijweg in slaat, we even uit elkaar lopen, maar van een afstand elkaar toch blijven gade slaan.

Bijzonder is het eigenlijk best wel dat levens zo heel verschillend kunnen zijn gedurende een periode en dat de wegen elkaar toch weer kruisen.
Je kan bijna niet je hele leven met iemand op hetzelfde pad in het zelfde tempo blijven lopen. Beiden wordt je ouder (gelukkig), maakt ontwikkelingen door en verander je. Soms heb je een periode een hele andere belevingswereld.
Allemaal niet heel gek als je beseft dat ieder mens een heel ander leven leidt.

Gelukkig maar, dat zorgt voor de diversiteit die ons ook weer aantrekkelijk maakt.

Zo kun je zomaar opeens iemand op je pad vinden die weer wat aan je leven toevoegt.

Zelf ben ik wel van de lange vriendschappen met zijwegen en kruisingen.

Grappig en bijzonder vind ik het wel. Je kent elkaar dertig jaar, hebt elkaar meer dan een jaar niet ‘live’ gesproken, dan ontmoet je elkaar weer en is ’t alsof je verder gaat waar je was gebleven de laatste keer. Vanmiddag had ik zo’n moment bij ‘n ‘oude’ vriendin. Twee verschillende levens en toch ook zoveel gemeen omdat je elkaar al zo lang kent. Fijn gevoel is dat.

Laatst hoorde ik iemand praten over een ‘vriendschap die geen moeite kost’.

Mooi gezegd!

Dansend door het leven; of toch niet?

Nu had ik toch het idee, dat ik eigenlijk wel klaar was met donkere wolkjes aan de lucht die in mijn hoofd gaan donderen.

Toch….is er dan even een kleine stap terug.

Voor buitenstaanders zal het lijken alsof ik soms lichtvoetig en dansend door het leven ga.

In werkelijkheid is het een soort van dans lijkt het wel. Twee of drie stappen vooruit, swingend op de plaats om daarna, net als ik het niet verwacht, een pas terug zetten. Een heel bijzondere choreografie zit er door mijn leven geweven.

Nu heb ik het geluk dat ik een fijne danspartner heb! Als ik de pas terug doe en even niet meer weet hoe ik weer in het ritme moet komen, dan is hij er en duwt me met zachte hand weer in de juiste pasjes.Fijn gevoel is dat en het werkt ook nog eens.En dan te bedenken dat hij eigenlijk helemaal niet kan dansen.Geluk is het ook om nu te weten dat deze 'dans' een paar dagen duurt. Nu doe ik een paar passen op de plaats en straks kan ik weer even swingen op mijn plaats.

Mijn Opa, mijn Opa......

Vroeger zongen we samen met mijn oma dit liedje van Annie M.G. Schmidt.

Een echte 'opa' die veel met ons speelde en ondernam was hij niet. Wèl de opa van de grapjes.

Het kon zomaar voorkomen dat je na een bezoekje aan opa en oma, je jas aan deed om een uur later te ontdekken dat je voor schut liep met knijpers ergens aan die jas bevestigd. Woordgrapjes of de lift naar alle verdiepingen sturen en dan voor het raampje van de lift staan lachen. Dat was hij ten voeten uit.

Hij was niet een speel-knutsel-opa. Daarvoor was hij te druk.

Druk met de muziek. Anders dan dat heb ik hem niet gekend. Jarenlang gaf hij thuis muziekles. We moesten dan stilletjes langs het leskamertje. Hij en zijn klarinet waren een welbekend koppel. Hij speelde bij het muziekkorps 'Ons Genoegen' en was daar zo ongeveer zijn hele leven lid van. Daarnaast speelde hij later in nog meer orkesten, deed een opleiding tot dirigent en was dirigent en maakte arrangementen.

Toen ik elf of twaalf jaar was heb ik klarinetles van hem gehad, maar dat was niet een succes. Nadat ik het liedje 'Spanish eyes' kon spelen gaf ik er de brui aan. Waarom? Nou, omdat ik ongeduldig was. Had ik eindelijk gewacht tot mijn handen groot genoeg waren om met mijn vingertoppen de kleppen dicht te houden, moest ik oefenen en oefenen en…..theorie leren en muzieknoten leren lezen. Aan het geduld van opa lag het niet in ieder geval. Jammer, want hij had het natuurlijk wel mooi gevonden; één van de kleinkinderen ook op klarinet. Tenslotte waren zijn kinderen al vertegenwoordigd op trompet, dwarsfluit, saxofoon en klarinet.

Opa was de katalysator tot het oprichten van het majorettenpeleton en ja, dat lokte wel heel erg.

Dus uiteindelijk belandden er drie kleindochters bij de majorettes en twee bij de drumband. Toch nog een leuke score. 'Ons Genoegen' werd dan ook wel 'Bons Genoegen' genoemd.

Afgelopen weekend werd ik met terugwerkende kracht weer trots op hem en zijn klarinet. Samen met vriendin J. ging ik naar een concert van het plaatselijke korps in Menaldum. Daar zou ter ere van het 115 jarig bestaan als gastsolist Allard Buwalda optreden.

Allard Buwalda was ook lid van Ons Genoegen en is van dezelfde leeftijd als vriendin J en mij. Dus, jeugdsentiment. En……Allard heeft het klarinetspelen geleerd van: juist, Opa Bons.

In de pauze hadden we een gesprekje met Allard. Natuurlijk herkende hij ons niet, maar toen ik mijn naam noemde en zei dat ik de kleindochter van Alardus Bons was, wist hij het weer.

Hij had warme herinneringen aan de lessen van opa, het geduld bij het lesgeven en de erg goede klarinettist die hij was. De basis van zijn muziekcarrière was met die lessen gelegd.

Ondanks dat opa er nu al een aantal jaren niet meer is, ontroerden de verhalen me en was ik de trotse kleindochter van Alardus Bons. Hij zal op zijn wolkje gezeten hebben en oma aan hebben gestoten: 'hoorst dat Wim?'.

Ja, mijn opa.

Waar mannen kleine jongens in zijn!!

Oranje, wat kan je? Nou ze hebben dan toch de tweede plaats behaald op het WK! Bijzonder om te zien hoe weken tevoren de huizen al worden versierd met de meest vreselijke (in mijn ogen dan) oranje tierelantijnen.

Natuurlijk zijn de eerdere attributen zorgvuldig bewaard op zolders en in bergingen. Want iedere paar jaar is er een voetbalfeest en dan komen de kleine jongens in volwassen mannen naar boven. Van de versierderij met Kerst, Pasen en wat al niet meer, moeten ze niets hebben, de mannen. "Kan de boom niet met versiering en al naar zolder?" "Nee, dat kan niet!" Kennelijk zijn die tradities echt iets voor vrouwen.

Van verkleden houden ze normaal ook niet zo, de mannen. Maar bij de kleur oranje gooien ze opeens alle vooroordelen overboord en zijn ze zelfs bereid om -geheel vrijwillig!- als in oranje verklede vrouw de straat op te gaan.

'Voetbal is emotie' roepen de kenners. Nou dat zal dan wel. 'Een man mag niet huilen' werd er ook gezongen. De meeste mannen tonen het liefst niet hun emoties; dat is alleen maar lastig. Toch heel gek wat dat voetbal dan teweeg brengt! Huilende mannen en dan ook nog in oranje gekleed!

Nu dacht ik dat vriendlief lekker nuchter is: 'als Nederland verliest, ga ik gewoon slapen en de volgende dag weer aan het werk.' Maar ja, dan belt een vriend en die stelt voor met een paar mannen naar de huldiging van het Elftal in Amsterdam te gaan. Zo'n aanbof sla je natuurlijk niet af! Ja, maar dan moet je wel in iets van oranje gekleed. Geen punt, " 't vrouwtje" scoort een leuk jasje in de opruiming bij een raustent en je doet leuk mee bij de mannen.

Normaal ook een hekel aan 't vroeg opstaan, maar vanochtend fluitend uit bed gekomen en om 8 uur goedgemutst opgepikt in zijn oranje jasje.

Conclusie is volgens mij dat mannen dus gewoon kleine jongens worden als het om voetballen gaat en helemaal als dat het Nederlands Elftal (of Cambuur!) is!

Waardevol

Met sommige mensen heb je een klik of band, of hoe je het ook wilt noemen. Blij word ik daarvan. Die mensen zijn ook niet voor niets je vrienden.
Geen hyves vrienden (niet dat ik die ook maar heb overigens), maar mensen van vlees en bloed, tastbaar, warm en eerlijk (of dat nu fijn is of niet).
Vrienden die oprecht blij voor je zijn, je goede dingen en gebeurtenissen gunnen, maar er dan wel voor je zijn.
Als dan zo'n vriend(in) ook nog familie is, dan voelt dat als een bonus.
Zo'n nicht heb ik, en dan niet zó maar één. Samen hebben we 'nichtendag' of een 'nichtenuitje'. Van iets heel simpels iets leuks maken. Bijpraten over van alles, praten over het 'leven' en ondertussen de toestand in de wereld dan ook nog even doornemen. Helemaal fijn!
Gister hadden we zo'n leuk uitje.
Even door de stad, even zitten, hapje eten met -natuurlijk- een droge, witte wijn. Daarna naar een bijeenkomst van een schrijver, die het leven fijn beschrijft en ervan geniet en waar wij dan ook weer van kunnen genieten.
Van zo'n uitje zit ik dan na te genieten de volgende dag. Als je dan ook nog een berichtje krijgt dat zo'n gevoel na een uitje wederzijds is, voelt dat erg waardevol.

Bonsien