Acceptatie

Nadat ik in 2008 ziek werd, duurde het wel een hele poos voor ik weer helemaal de oude leek te zijn.
Soms overvalt het zware gevoel me nog even. Nu weet ik gelukkig dat de zon snel weer schijnt en de zware periodes duren dan ook steeds korter.
In het hele proces van ziek zijn was het vooral erg moeilijk om de dingen te accepteren zoals ze zijn.
Nu weet ik dat ik een emotioneel mens ben -wat soms wat emotioneel incontinent lijkt- en dat dat kennelijk bij mij hoort. En dat er momenten zijn dat ik even helemaal in mezelf zit - dat 'moet' dan gewoon even-; en dat mijn concentratie niet weer op het niveau van voor de ziekte zal komen.
De weg tot de acceptatie van die dingen was lang en had misschien wel veel korter kunnen zijn. Als je dingen accepteert gaat het veel sneller. Ja… de theorie is allemaal wel bekend, toch dacht ik dat ik er al weer was. Dat ik weer 'normaal' mee draaide. Immers, ik werk weer 36 uur, voel me goed, dus….. Tot ik wordt overvallen door een enorme moeheid, hoofdpijn een vage maagklachten. Dan weet ik wel dat er eigenlijk geen sprake is van een 'overvallen worden door'. Voor mezelf is 't gek en nog niet eenvoudig om te accepteren, maar ik draai dus nog niet 'normaal' mee. De 36 uur werken gaan prima; ik vind 't zelfs leuk. Alleen moet ik dan nog leren nadenken om niet avond aan avond ook nog afspraken te maken.
Even vergeten, maar dat kan ik nog niet behappen. Lastig om de accepteren; zo deed ik het toch altijd? Ja en daarom werd ik ook ziek; verstandelijk weet ik dat allemaal wel.
En nu dan….? Gas terug, afspraken schrappen en me weer bewust zijn van het juist plannen.

Lastig hoor accepteren dat je niet meer alles kan! Want ik wil natuurlijk wel van alles!

Bonsien

Klein meisje

Zo lief en zo klein! Via de mail krijg ik bijna een dagelijkse foto-update van de jongste kleindochter van Aal.
Vier weken oud en dan al heel wijs de wereld in kijkend. Nog geen benul van wat er zich in de wereld afspeelt - en gelukkig maar -.
Helemaal tevreden zolang ze haar natje, droogje en slaapje krijgt. Wennen aan het leven bij papa en mama, waaraan papa en mama overigens net zo hard moeten wennen. Opeens een leven met nog zo'n klein meisje erbij. Nu al lijkt ze haar papa om de vinger te winden; iets wat intuïtief al in het karakter van kleine meisjes lijkt te zitten.
Wat zou er allemaal in dat kleine bolletje worden gedacht? Iedereen observerend; maar je kunt nog niet duidelijk maken wat je van iemand vindt behalve door te lachen of te huilen.

Helemaal leuk, zo'n klein mensje. Iedere dag gaat ze wat ontdekken en wordt haar wereldje groter. Weer later lopen en praten en nog meer dingen ontdekken.
Wat bijzonder lijkt me dat zo'n kindje van jezelf. Voor mij heeft het niet zo mogen zijn, maar wat kan ik genieten van alleen al de foto's van en verhalen over dit kleine mensje.
Toch ook een geluk dat ik twee 'nepkinderen' in Menaldum heb en de kleinkinderen van Aal van dichtbij meemaak.

Neptante Bonsien

Geluk!

Geluk. Wie wil er nu niet gelukkig zijn? Het lijkt één van de dingen te zijn die we allemaal wel willen. Alsof we verwachten doorlopend gelukkig te zijn.
Een doorlopende staat van gelukkig zijn is wel een erg moeilijke opgave en dat is dan ook weer de reden, waarom we denken niet gelukkig te zijn.

Zelf heb ik wel degelijk geluksmomenten. Van iets heel kleins kan ik al heel gelukkig worden. In de lunchpauze buiten lopen terwijl de zon even doorbreekt. Jezelf voor de gek houden dat het lente is, wat niet zo is, maar toch voelt het dan wel even zo. Een kopje thee met een stukje chocola; er zijn talloze dingen die ik kan opnoemen waar ik erg gelukkig van wordt.

Al weer een poosje word ik gelukkig van een leuke man. Wat een geluk dat we de stap van vrienden naar geliefden hebben genomen (nou ja, hij dan de eerste stap).
Samen een weekje vakantie in de zon, ja dan komt de doorlopende staat van gelukkig zijn toch opeens wel in beeld.

Geluk, het kan heel klein, maar dan opeens ook weer heel groot zijn.

Voor alles is een eerste keer……..

Ja, veel dingen die je voor de eerste keer gaat doen zijn spannend, maar toch ook leuk. Na een fiks aantal maanden 'verkering' zijn er al veel dingen geweest, waarvan het de eerste keer was. Familiefeestjes, verschillende vrienden met de daarmee samenhangende voorstelrondjes. De eerste keer Kerst samen, de eerste keer oud&nieuw samen. Zet je beiden je naam op kaartjes. Allemaal kleine dingen, maar toch, veel dingen vind ik spannend; tenslotte wil je stiekem toch dat een ander het net zo leuk vindt om je samen te zien, als dat je dat zelf ook vindt.

Toch komt er nu wel een heel spannend moment: samen met vakantie! We zijn er inmiddels wel aan gewend om een weekend bij elkaar te zijn, maar veel langer nog niet. De aanloop naar de vakantie is al een evenement op zich. Waar gaan we heen? Hoe lang? Een hotel of een appartement (wie haalt dan de broodjes voor 't ontbijt?)? Wat is het budget? Wat verwacht je van de vakantie, wat wil je wel en niet gaan doen? Allemaal dingen die vanzelfsprekend lijken. Ja dat zijn ze ook; voor mezelf, maar nu gaan we samen. Nu we dat allemaal achter de rug hebben is het dan een feit. Er is geboekt, de tickets zijn binnen; dus de koffers kunnen gepakt! Nu de volgende stap: wie neemt wat mee. Man het is nog een hele onderneming.

En dan…..als we daar eenmaal zijn hoe zal het dan gaan? Diep van binnen weet ik dat het goed zal gaan, maar toch je weet het niet. Vriendlief is van de korte vakanties, dus 8 dagen geboekt. Nu denk ik: "mooi dat het eerst niet langer is". Kunnen we mooi zien hoe het allemaal zal gaan.
Ja en als deze 'test' -'n soort cito-toets voor gevorderden- voorbij is, dan zijn we echt leuk op weg om een echt stel te zijn.

Bonsien

Tante Tilly

Soms denk je dat je creatiever bent, dan je eigenlijk blijkt te zijn.
Dan zeg je in een opwelling dat je wel even een leuk schilderijtje voor iemand gaat maken. Normaal gesproken gaat het allemaal van een leien dakje. Je hebt een doek(je) en al gaande en rommelende weg ontstaat daar dan iets abstracts uit. De ene keer vind je het zelf mooier of beter geslaagd dan de andere keer, maar over het algemeen is er altijd wel iemand blij mee te maken. Zo hangt er al menig abstract stukje op menige plee. Ja, een expositie(tje) is een expositie(tje) hoe de galerie er dan ook uit ziet. Tenslotte moet je ergens beginnen.
Op dit moment voel ik me net tante Tilly. Ja dé tante Tilly van de familie Knots. Voor de opgroeiende jongeren begin jaren tachtig een cult-serie. Tante Tilly was van het schilderen, en ze was overtuigd een waar kunstenares te zijn met palet en roze verf. ‘Een kloddertje hiieeer en ’n kloddertje daaár’ en ze leverde weer een kunststukje af. Maar, als ze met de roze verf in de weer ging, dan kon je je maar beter bergen. Dan zag ze namelijk allemaal dingen, die er al dan niet ook werkelijk waren.
Nou gelukkig heb ik daar geen problemen mee – met die roze verf en dingen zien-. Nu heb ik wel even een klein probleempje met klodderen. Dat is op zich ook weer niet een heel groot probleem, ware het niet dat het woensdag klaar moet zijn. En ja, nu bekruipt me de onzekerheid of het wel wat wordt. En als ik dan vind dat het wel wat geworden is, vinden zij dan ook dat het iets is geworden? ‘Als ze het niets vinden hangen ze het maar op de plee’; roep ik heel stoer, maar ja daar hangen er al zo veel!
Het moet dus toch iets leuks gaan worden, nog maar eens een blik werpen en de inspiratie tot me laten komen –klinkt wel goed, toch?-. Ja, heb ik stiekem toch een beetje aan tante Tilly gedacht en mezelf overschat.
Ik denk dat ik nog maar een kloddertje roze probeer een plekje te geven….

Bonsien

Choco welness!

Een welness dagje geboekt en nog wel een 'warm winter arrangement'. Nou helemaal fijn, wij wilden ons wel lekker laten verrassen en verwennen.
Toen we vertrokken was het ijzig koud en vroor het; kortom een typische Friese, koude winterdag, helemaal geschikt voor ons arrangement.
In de auto bekenden vriendin P en ik elkaar dat we stiekem wel een beetje nerveus waren. Vriendin P had nog niet eerder de luxe van een verwendagje meegemaakt; ik wel, maar toch… Er wordt tenslotte van je verwacht dat je een groot deel van de dag in 'relaxed' in je blote tokus rondloopt. Nu zijn we normaliter allebei redelijk relaxed, maar dan lopen we niet in ons geboortepakje rond; vandaar lichte spanning.
Het geluk was ons goed gezind. Buiten ons 2-en waren er nog een moeder en dochter en verder niemand. Heerlijk luxe dus en fijn voor ons als niet al te durfachtige types.

Nu moest het dan ook maar eens zijn met die sauna zei P., ze was er geestelijk klaar voor. Ze is altijd koud, dus die sauna trok haar wel en bleek ook nog eens erg goed te bevallen. Ik ging ondertussen lekker genieten van het hydrajetbed. Een heerlijke ervaring. Een hydrajetbed is een soort van waterbed, met één groot verschil dat dit bed ook een massage geeft. Je moet je voorstellen dat onder het bed allemaal kaboutertjes staan met kleine hogedrukreinigers. Met die hogedrukreinigers masseren ze je vanaf je hielen tot je nek vanonder dat bed. Je ligt twintig minuten heerlijk genieten. En als je denkt wat lang; nou nee de tijd is zo voorbij!

Het klapstuk van de dag was toch wel de chocoladepakking!! Thuis hadden de heren daar al een voorstelling van: "kunnen we jullie thuis dan afslikken" en "je weet dat ik melk met nootjes lekker vind".
Nou we hebben ze moeten teleurstellen. We werden ingesmeerd met warme chocolade van pure cacao (zo bitter dat het dus niet eetbaar is). Chocolade wordt ook wel een 'hemelse modder' genoemd; nou we kunnen zeggen "dit was een hemels gevoel".
Nadat we waren ingesmeerd kregen we een warmtedeken om ons heen. Daardoor ging de chocolade broeien. Lekker hoor! Dit alles zou de huid strak trekken en afvalstoffen afvoeren. Ja leuk, maar wij hadden aan 't einde van de dag ook nog een diner! Over het effect van de pakking kunnen we dus vooralsnog niets zeggen.

Resultaat van deze dag was dat we helemaal uitgerust, moe, maar stralend voldaan huiswaarts keerden nadat we van nog van een afsluitend 3-gangendiner hadden genoten.
Ja, en ……..dit is natuurlijk voor herhaling vatbaar!

Bonsien

Snotter de snotter

Zaterdag wist vriendlief het al. Hij werd verkouden, voelde het aankomen. Hij nam de keukenrol mee naar de slaapkamer, ‘dan kon ie ’s nachts goed zijn neus snuiten’. Maandag was het echt mis en was hij dan ook echt zielig. Mannen zijn natuurlijk graag zielig, maar hij had ‘t dan ook goed te pakken. Zelfs ik vond hem ‘m zielig. Dinsdag heb ik ‘m nog voorzien van meer zakdoekjes en keelpastilles. Dinsdagavond voelde ik bij mezelf ook een verkoudheid opkomen. Wie zou me daar nu mee aangestoken hebben?
Woensdag was ’t bij mij goed mis. Vreselijke niesbuien en een loopneus! Lachte ik vriendlief twee dagen eerder nog uit om zijn drupneus; nu had ik die zelf! De dag op kantoor al niezend, snuitend en ploeterend doorgekomen. Vrijdag had ik al een vrije dag gepland en vervolgens ook de donderdag maar vrij genomen.
De hele donderdag in mijn bed gelegen, en zo ongeveer de hele dag geslapen omringd door papieren zakdoekjes met menthol en zakjes ‘hot coldrex’. Tijdens zo’n dag vraag ik me dan af, waar komt alle snot vandaan? Stomme vraag misschien, maar je snuit hele pakjes zakdoeken vol. Er moet toch eens een einde komen aan die voorraad snot die zich daar in mijn –overigens lieve, kleine- neus bevindt. Kennelijk niet dus. Heb gegoogled om eens te kijken of er iets bekend over is.
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie:

Snot is een slijmerige afscheiding, die bij zoogdieren wordt afgescheiden door het slijmvlies van de neus. De functie van snot is het bevochtigen van de ingeademde lucht en het opvangen/filteren van kleine stofdeeltjes en ziektekiemen. De productie van snot is een continu proces. Bij mensen wordt het grootste gedeelte van het geproduceerde snot onbewust ingeslikt. Snot speelt een belangrijke rol bij de overdracht van virussen tussen mensen. Als bij het niezen de lucht met zeer grote snelheid wordt uitgestoten komen de ziektekiemen in de lucht terecht en deze kunnen vervolgens door andere mensen worden ingeademd.

Nou, er is dus van alles bekend over snot, over de functie ervan en weet ik niet allemaal meer. Feit is dat het me nu allemaal erg dwars zit. Loopt het niet mijn neus uit dan zit het me dwars en verstopt de hele infrastructuur in mijn hoofd. Nu was dat hoofd al niet een echt fijn onderdeel van mijn lichaam. Vorige week heb ik een uitglijder gemaakt en ben met mijn achterhoofd op de stoep terecht gekomen, vandaar. (Ja, ja zij die niet op ‘haar achterhoofd gevallen is’)
Nou ja, uitzieken en opnieuw beginnen dan maar.

Snotneus Bonsien